Ο πρόσφυγας Καμαρά

Ο επιθετικός του Παναιτωλικού, Αλχασάν Καμαρά μίλησε στην ιστοσελίδα του ΠΣΑΠ για την ανάγκη να βοηθήσουν όλοι στην ενσωμάτωση και τη φροντίδα των προσφύγων, επικαλούμενος τις προσωπικές του εμπειρίες.

Η 20η του Ιούνη Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, έρχεται ως υπενθύμιση στην αλληλεγγύη της οποίας χρήζουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω πολέμων, φτώχειας και άλλων παραγόντων και να «χτίσουν» τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα.

Έχοντας υποστεί την πίκρα του «ξεριζωμού» από τη Σιέρα Λεόνε εξαιτίας του εμφύλιου πολέμου που ξέσπασε στο παρελθόν κι έχοντας ζήσει στη Σουηδία ως πρόσφυγας, ο παίκτης του ΠαναιτωλικούΑλχασάν Καμαρά, που ανέπτυξε έντονη δράση και βοήθησε πολλούς συμπατριώτες του στη Σκανδιναβία, ενώ έγραψε και το βιβλίο «Κρέσπο, ένα ταξίδι στο ποδόσφαιρο», μίλησε στην ιστοσελίδα του ΠανελλήνιουΣυνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (Π.Σ.Α.Π) για όσα έχουν ανάγκη άνθρωποι που περιέρχονται σε τέτοια κατάσταση.

Σε συνέντευξή του σε ΜΜΕ της Σουηδίας είχε δηλώσει πως «ήθελα να πεθάνω. Εβλεπα τους γείτονές μου να δολοφονούνται σε καθημερινή βάση και ένιωθα πως δεν ήθελα να ζήσω άλλο, ώστε να μην παρακολουθώ τη φρίκη που υπήρχε. Να μην έχω πλέον εφιάλτες και να μην ζω με τον τρόμο, βλέποντας τα μικρά παιδιά-στρατιώτες και περπατούσαν στους δρόμους της πόλης μου. Ομως είμαι ευγνώμων που έζησα. Ο τρόμος πέρασε και αισθάνομαι ασφαλής. Πλέον δεν έχω πρόβλημα ώστε να κοιμηθώ και απέκτησα οικογένεια, Με βοήθησε πολύ το ποδόσφαιρο».

Σήμερα, ο 26χρονος φορ αναφέρεται στην αλληλεγγύη που όλοι οφείλουν να δείχνουν σε όσους βιώνουν αντίστοιχο δράμα. «Θυμάμαι τα πάντα από την πρώτη μου ημέρα. Πόσο κρύο έκανε. Που δεν ξέραμε τι θα μας συμβεί. Βρισκόμασταν στον τερματικό σταθμό και περιμέναμε. Οπως και δεν θα ξεχάσω και την ημέρα που ξεκίνησα τα δοκιμαστικά μου στο ποδόσφαιρο. Δεν είχα άλλη επιλογή. Ηθελα να πετύχω, όχι μόνο για μένα αλλά για να βοηθήσω την οικογένειά μου και όσους αγαπώ. Φοβόμουν. Αλλά όχι για μένα. Φοβόμουν μήπως αποτύχω, καθώς έτσι δεν θα μπορούσα να τους βοηθήσω.

Είναι πολλά. Χρειάζεται φαγητό, νεαρό, ρούχα, ένα κατάλυμα. Αλλά το κυριότερο είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους να σε βοηθήσουν να κατανοήσεις τη χώρα που ήρθες και να εγκλιματιστείς. Να μάθεις τη γλώσσα, τις συνήθειές της, να σου βρουν μία δουλειά, αν πρόκειται για μικρά παιδιά να πάνε στο σχολείο. Είναι πολλά.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ. Τόσο ως άθλημα, όσο και ατομικά ο κάθε παίκτης. Ο ποδοσφαιριστής δεν πρέπει να σκέφτεται μόνο το ποδόσφαιρο. Πρέπει να δίνει πράγματα πίσω στην κοινωνία. Να βοηθάει όπου μπορεί. Είναι σημαντικό γιατί οι ποδοσφαιριστές είναι αναγνωρίσιμοι και ο κόσμος τους ακολουθεί.

Αν κάποιος βρεθεί π.χ. στο Αγρίνιο, θα προσπαθήσω να του δείξω την πόλη, τους ανθρώπους της. Να μάθει τον τόπο και όσους κατοικούν εδώ. Πώς ζουν. Τη γλώσσα, τις συνήθεις που υπάρχουν. Μην δίνετε απλά χρήματα. Αν προσφέρεις χρήματα σε κάποιον θα τον βοηθήσουν για μία ημέρα, μία εβδομάδα το πολύ. Και μετά; Πάλι θα βρίσκεται στο ίδιο σημείο, Όχι, είναι λάθος. Οι άνθρωποι που πάνε σε μία ξένη χώρα δεν χρειάζονται τέτοιου είδους βοήθεια. Πρέπει να ενσωματωθούν στην κοινωνία. Αυτό είναι το σημαντικό. Να βρουν μία δουλειά ώστε να ζουν αξιοπρεπώς εκείνοι και οι οικογένειές τους. Να μορφωθούν. Είναι σημαντικό να δώσουμε τη δυνατότητα στα νέα παιδιά να πάνε σχολείο. Να μάθουν τη γλώσσα της χώρας που βρίσκονται. Όχι χρήματα. Δεν είναι αυτό το σημαντικό».

Μοιράσου το: